Olamıyor bazı şeylersiz. Hayat yürüyemiyor zamanla aynı anda. Ya geri kalıyor ya fazla kaçıyor kantarın topuzu işte. Zaman hayatı arıyor hep yaşanmışlıklar yığınında, hayatsa zaman yanında yürüyormuş gibi devam ediyor yaşanmaya.
Bazen diyoruz ki "Bu kadar zamanda bunlar nasıl yaşanabildi?" ya da "Onca zamana rağmen nasıl hiç birşey yaşanmayabildi?". Hayatından eksilen bir kilometre taşıysa eğer, artık yürüdüklerini niteleyebilecek birşey kalmıyor hayatında, yürüyorsun yürüyorsun. Ne kadar yürüdün? Nerden başladın? Nerelerden geçtin? Ne kadardır yürüyorsun ya da? Doyma hissi barındırmadan yemek gibi. Çok acı. Sonu. Sonucu.
Ben gördüm zamanı. Bir köşeyi dönüyordu arkamdaki. Önüne geçtiğimi farketmemiştim. Ya da kalabalıktı, gözümden kaçtı yanından geçerken. Şimdi bu yığın içinde onun bana yetişmesini, bir yerlerde düşüp kalmamasını umarak bekliyorum. Omzuma çarpıyorlar, ayağımı ezip geçiyorlar bazen. Haklılar ama. Çok aceleleri var. Gitmeleri, yetişmeleri gerek. Kendilerine. Kendi zamanlarına. Onların zamanı onlardan önde olsa gerek. Gitsinler. Yetişsinler.
Sense yetiş bana. Zamanım. Sensiz herşey belirsiz oluyor çünkü. Yaptıklarımı, yaşadıklarımı ne kadardır yaşıyorum bilmiyorum. Takvimlere bakılırsa bayağı olmuş. Günler, aylar olmuş. Birçok. Ama ben zaten kendi zamanımı bekliyorum. Bir taraftan yol hazırlığı yapıyorum. Hoşgeldin hazırlığı.
